บทที่ 37 37 ใส่ใจหรือรู้สึกผิด

ภาคินทร์บอกเสียงเรียบพลางเดินไปรินน้ำใส่แก้ว ท่าทางของเขาดูราบเรียบราวกับกำลังรายงานเคสคนไข้ทั่วไป ไม่มีความรู้สึกผิดหรือร้อนรนอยู่ในกระแสเสียงนั้นเลยสักนิด

“ค่ะ”

อังคณาตอบรับสั้น ๆ พลางวางสมุดบันทึกเล่มสีชมพูลงบนโต๊ะข้างประตู เธอไม่อยากซักไซ้ ไม่อยากตัดพ้อ และหมดหวังที่จะได้ยินคำแก้ตัวที่ฟังดูใส่...